Brak danych
    RADIO GDAŃSK | PATRONATY             ARCHIWUM PATRONATÓW
Solidarni w niesieniu pomocy
Gdańsk, 11 marca 2013

thumb_VIDEOLOGsuper„Solidarni w niesieniu pomocy”. Pokaz filmu odbędzie się 11 marca 2013 r., o godzinie 18.00 w Auli Jana Pawła II w Kurii Metropolitalnej Gdańskiej w Gdańsku Oliwie. Wstęp za okazaniem zaproszenia. Organizatorzy pokazu: Video Studio Gdańsk i Kuria Metropolitalna Gdańska. Patroni medialni pokazu: TVP Gdańsk, Radio Gdańsk, Dziennik Bałtycki. Podstawowe dane filmu: czas: 38 minut, scenariusz i realizacja: Ewa Górska, produkcja: Video Studio Gdańsk, Gdańska Infrastruktura Wodociągowo-Kanalizacyjna, Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” i Zarząd Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność”, 2012.

W roku 2013 mija 31 lat od powołania przez ówczesnego metropolitę gdańskiego bp Lecha Kaczmarka Gdańskiej Diecezjalnej Komisji Charytatywnej – społecznej inicjatywy skupionej wokół kościoła św. Brygidy w Gdańsku, udzielającej w latach stanu wojennego i później aż do roku 1989 wsparcia materialnego, prawnego i medycznego osobom internowanym, więzionym, pozbawionym pracy na skutek działalności opozycyjnej. Na całej polskiej mapie diecezjalnych komisji charytatywnych gdańska Komisja była zespołem wiodącym – tu bowiem skupiała się działalność opozycji, a co za tym idzie – walka z nią i represje władzy. To właśnie gdańskiej Komisji poświęcony jest film „Solidarni w niesieniu pomocy”. Charakter ówczesnej działalności Komisji, ze zrozumiałych względów niezinstytucjonalizowany (ujawnienie groziło wtedy członkom Komisji i ich rodzinom represjami ze strony reżimu), spowodował, że jej dokumentacja zachowała się w ilościach śladowych. Być może z tego powodu nadal niemożliwe jest stworzenie pełnej historycznej informacji źródłowej na ten temat. Do dnia dzisiejszego nie powstało żadne kompetentne opracowanie działalności Komisji (zarówno w formie drukowanej, jak i jakiejkolwiek formie audiowizualnej), która poprzez realizowane dzieło pomocy  kształtowała racjonalną, pozytywistyczną solidarność międzyludzką, podtrzymywała dążenia do  wolności, umacniała postawę oporu, ale przede wszystkim wyzwalała ducha samoorganizacji społecznej. Stąd też bierze się brak świadomości współczesnych na temat roli, jaką odegrała Komisja na drodze do demokracji. Pamięć o niej zachowują jedynie beneficjenci jej działalności oraz środowiska związane z ówczesną opozycją, jak również środowiska kościelne, diecezjalne. Wciąż jednak brakuje upublicznienia wśród społeczności gdańszczan i mieszkańców regionu tego wielkiego dzieła. Z jednej strony jest to sytuacja krzywdząca dla jego cichych bohaterów, niejednokrotnie narażających siebie i swoje rodziny na szykany ze strony władz, z drugiej zaś – pozbawia współczesnych dostępu do wiedzy na temat roli Komisji, jak też możliwości osobistej i wspólnotowej identyfikacji, umacniającej postawę lokalnego patriotyzmu, z konkretnymi zasługami wielkich gdańszczan. Poza działalnością w zespołach Komisji angażowali się oni w strajki majowe i sierpniowe w roku 1988, byli/są parlamentarzystami,  wielkimi artystami, zakładali ważne dla budowy obywatelskiego społeczeństwa instytucje ( takie jak Fundacja Schumana, Centrum Europejskie Natolin – P. Nowina-Konopka ), tworzyli struktury związkowe.

Film „Solidarni w niesieniu pomocy” jest próbą ocalenia od zapomnienia bardzo ważnego fragmentu historii polskiej solidarności w latach osiemdziesiątych, kiedy to po ogłoszeniu stanu wojennego tysiące ludzi internowano, więziono i wyrzucano z pracy. Wtedy to wiele osób związanych z „Solidarnością”, które pozostały na wolności bardzo szybko się skrzyknęło i zorganizowało pomoc dla nich i ich rodzin w ramach struktur Kościoła. Tak działo się w całej Polsce, ale symbolem wolności i oporu dla milionów ludzi była stoczniowa parafia i kościół św. Brygidy w Gdańsku, gdzie spotykali się działacze zdelegalizowanej „Solidarności” i gdzie każdy prześladowany i poszkodowany mógł otrzymać wsparcie. Te wielorakie działania powstałej wtedy Gdańskiej Diecezjalnej Komisji Charytatywnej pokazano w filmie, sięgając do wspomnień zaangażowanych w niej lekarzy, prawników, artystów, naukowców i ludzi wielu innych zawodów w różnym wieku.

Z jednej strony jest to przypomnienie ogromnej roli Kościoła w trudnym okresie naszej historii najnowszej, zarówno tego hierarchicznego, który dawał parasol ochronny, jak i ludzi tworzących wspólnotę Kościoła, którzy nie pozostali bierni mimo różnorakich zagrożeń. Z drugiej - próba pokazania, jak dobro świadczone wówczas prześladowanym zataczało coraz szersze kręgi: ci, którzy sami wraz z  rodzinami otrzymali pomoc, po wyjściu na wolność włączali się w działania Komisji (np. J. Wehrstein, Z. Złotkowski)  albo starali się pomóc w inny sposób, choćby udzielając schronienia ukrywającym się działaczom (vide rodzina Nastałych). Film jest hołdem dla tych godnych przypomnienia i upowszechnienia postaw.

 
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama